“வரையின் மாமணியும் வயிரமும் எதிர் உதிர் முத்தும் திரை கொணர்ந்து உந்தும்” என்பார் திருமங்கை ஆழ்வார். கடலின் அலை கொண்டு வருவதில்லை. வலை உலகில். அல்காரிதம் (algorithm) கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது நமக்குப் பிடித்ததை. இதை உங்களுக்குப் பிடித்தால் இவையும் உங்களுக்குப் பிடிக்கலாம் என்று சொல்லும்.
அப்படித்தான் நான் விரும்பும் வகைமையில் ஒரு எழுத்து இன்று வந்து சேர்ந்தது. வயிரமும் முத்தும் போல. செல்போனில் தேடும் போது. அந்த எழுத்துக்கு உரியவர் யியூன் லீ. சீனத்துப் பெண்மணி. பெய்ஜிங்கைச் சேர்ந்தவர். தந்தை அணு இயற்பியலாளர். (Nuclear Physicist). தாய் ஆசிரியை. படிப்பை பீகிங் பல்கலைக் கழகத்தில் முடிக்கிறார். மேல் படிப்புக்கு அமெரிக்கா செல்கிறார். அபுனைவு எழுதுவதைப் பயில்கிறார். பின்பு புனைவு (Fiction) மற்றும் அபுனைவை (Non fiction) பயிற்றுவிக்கிறார்.
இவர் எழுதிய The ability to cry தான் இன்று படிக்கக் கிடைத்தது என்று மேலே சொன்னேன். நியூயார்க்கர் இதழில் வந்திருந்தது. பெரும்பாலும் இவரது கட்டுரைகள் நியூயார்க்கர் இதழில் தான் வரும். தெளிவான நடை. உணர்வுகளின் மெலிதான வெளிப்பாடு. அதில் ஒரு வரி. ஒரு துளி கண்ணீர் சிந்தினால் நான் அலீஸ் (Alice) ஆகி விடுவேன். கண்ணீர்த் துளிகளின் கடலில் நீந்தும் அலீஸாக.
கட்டுரையின் துவக்கத்தில் ஜூலியா பற்றி சொல்கிறார். ஜூலியா யியூன் லீயின் சின்ன மகனைப் பார்த்துக் கொள்கிறார்.தோட்டத்தை செழுமைப் படுத்துகிறார். நாய்களைப் பராமரிக்கிறார். லீயின் கணவர் வேலைக்குச் சென்றுவிடுவார். லீ வேறு ஒரு ஊரில் வேலை பார்க்கிறார்.சின்னவன் அதிகம் பேச மாட்டான். அண்ணன் வின்சென்ட் தான் அவனுக்கு நெருக்கம். வின்சென்ட் தற்கொலை செய்து கொண்டான். ஜூலியா வந்து இரண்டு மாதங்கள் கழிந்த பின்பு. தொடர்பில் இருக்கும் ஜூலியா வெள்ளிக்கிழமையிலிருந்து குறுஞ்செய்திகளுக்கு பதில் தரவில்லை. குரல் செய்திகளுக்கும். லீ கவலையுறுகிறார். ஏதோ சரியில்லை. கூகுளில் தேடுகிறார். ஜூலியாவின் மரணச் செய்தி கண்ணில் படுகிறது. விம்மி விம்மி அழுகிறார். மகன் வின்சென்ட் இறந்தபோது அவர் அழவில்லை. அது பதினெட்டு மாதங்கள் முன்பு. பிறகு மாமியார் சீனாவில் இறந்து போனார். அப்போதும் அழவில்லை. இப்போது அழுகை வந்தது, வட்டியும் முதலுமாக. ஜூலியாவிற்கு மனிதர்களை விட பிராணிகளை பிடிக்கும். அவருடைய பையன்கள் நடுநிலைப் பள்ளியிலும் படித்து வந்தார்கள். அவர் கடுமையான மன அழுத்தத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். அவருடைய குழந்தைப் பருவம் மோசமானது. அம்மா குடிகாரி. அப்பா எப்போழுதும் வசை பாடிக் கொண்டிருந்தவர். இதை எல்லாம் ஜூலியா சொல்லியிருக்கிறார். இறப்பதற்கு ஒரு மாதம் முன்பு ஜூலியா லீயின் கதையில் வரும் சிறுவனைப் பற்றிக் கேட்கிறார். சிறுவனின் அம்மா தீவிர அரசியல் செயல்பாட்டாளர். அவரைத் தீர்த்துவிடுவார்கள். அந்த சிறுவன் வளர்ந்த பிறகு என்ன ஆவான். அம்மாவைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வானா. இது ஜூலியாவின் கேள்வி. லீ சொல்கிறார். நான் அதைப் பற்றி யோசிக்கவில்லை. ஆனால் ஜூலியா அந்தப் பையனின் கதையை நீங்கள் எழுதலாம் என்கிறார். லீ பதில் சொல்லவில்லை. நினைத்துக் கொள்கிறார். நான் அப்படி எல்லாம் எழுத மாட்டேன் என்று. அவர் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்கள் வரலாம். சில வருடங்கள் தங்கவும் கூட செய்யலாம். ஆனால் விடுதிகள் இல்லங்கள் ஆகாது. எனது இல்லத்தை உங்கள் விடுதியாக எண்ணுங்கள். இப்படி லீ நினைத்துக் கொள்கிறார்.
வின்சென்ட் இறந்தது லீயின் அம்மாவுக்குத் தெரியும். மாமியாருக்குத் தெரியாது.
லீயின் அப்பாவுக்கும் தெரியாது. அப்பா இதய நோயாளி. வாழ்க்கையின் பாதிக்கும் மேல். ஆறு வயது இருக்கும் போது லீ சுலபமாக அழுது விடுபவராக இருந்தார். அப்பொழுது அப்பா லீயின் முகத்துக்கருகே கணாணாடியைப் பிடிப்பார். "மகளே! உன் முகத்தைப் பார். நன்றாகவா இருக்கிறது. எப்போதும் சிரிக்க வேண்டும் மகளே" என்பார். அன்றிலிருந்து லீ ரொம்பவே அழுவதில்லை.
வின்சென்ட் இறந்ததை அப்பாவுக்கு சொல்ல வேண்டும் என்று லீ நினைக்கிறார். அப்பாவுக்கு இதய அறுவை சிகிச்சை நடக்க இருக்கிறது. லீ பெய்ஜிங்கில் மருத்துவமனையில் கூட இருக்கிறார். இப்போதாவது சொல்லி விடலாம் என்று நினைக்கிறார். ஆனால் சொல்லவில்லை. அப்பாவிற்கு கவிதைகளில் ஈடுபாடு இல்லை. ஆனாலும் கலிஃபோர்னியா வந்தபோது வின்சென்டின் கவிதையைப் படித்தார். லீயை விட நன்றாக எழுதுகிறான் என்றார்.
அப்பா இறந்து விடுகிறார். ஓரு வருடம் கழித்து லீ மீண்டும் பெய்ஜிங் வருகிறார். அப்பா வாழ்ந்த வீட்டுக்கு. அப்பா எழுதிய கட்டுரைகளைப் படித்துப் பார்க்கிறார்.அவர் அதிகம் பேசியதில்லை. ஒரே ஒரு முறை லீயை அணைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதுவும் பெய்ஜிங் வந்து மூன்று வாரம் தங்கிவிட்டுக் கிளம்பும் போது. தனக்கு ஏற்பட்ட மிகப் பெரிய இழப்பை அப்பாவிடம் பகிரவில்லை என்பதை லீ நினைக்கிறார். பகிருவதற்கு வார்த்தைகள் தான் தேவைப்படும். ஆனால் அப்பாவிடம் லீ மெளனத்தையே கற்றிருக்கிறார். அவரிடம் சொல்லாமல் விட்டது அவர் மேல் இருந்த கருணை. ஓரு விதத்தில் பார்த்தால் சொல்லாமல் விட்டது கொடுமை. சொல்லியிருந்தால் அப்பா அவருடைய மெளனத்தால் எதிர் கொண்டிருப்பாரா? இல்லை வேறு விதமாகவா? அழுதிருப்பாரா? லீயுடன் சேர்ந்து.
லீக்குத் தெரியவில்லை.
தி சந்தானம்
Comments
Post a Comment