நினைக்கப்படும்

 

அலீஸ் மன்றோ தனது தொண்ணூற்றி இரண்டாவது வயதில் இறந்து போனார். அவரைப் பெண் செகாவ் என்றே அழைத்தார்கள். செகாவைப் போலவே அவர் அளவில் அதிகமான சிறுகதைகளை எழுதினார். செகாவைப் போலவே அவரது கதைக் கரு பலவகைப் பட்டதாக இருந்தது.

அலீஸ் மன்றோவைப் பற்றி

அ.முத்துலிங்கம் எழுதியதை வைத்தே தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அ.முத்துலிங்கமும் கனடாவில் தான் இருக்கிறார். அலீஸ் மன்றோவைச் சந்திக்கவும் பேட்டி காணவும் முயன்றதைப் பற்றி சுவாரசியமாக

எழுதியிருக்கிறார். எத்தனையோ பேரைப் பேட்டி கண்ட அவருக்கு அலீஸ் மன்றோவை மட்டும் பேட்டி காண முடியவில்லை. எண்பத்திரண்டு வயதில் அலீஸ் மன்றோ நோபல் பரிசு வென்றார்.

அலீஸ் மன்றோவின் கதைகள் அதிகமும் நியூயார்க்கர் இதழில் வந்திருக்கின்றன. அதில் ஒரு கதை, What is remembered.  ஒரு இல்லத்தரசியின் கதை. 

பெரிதாக எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் இல்லத்தை நடத்தும் பெண்களுக்கு அலீஸ் மன்றோ எழுதிய வரிகள் பொருத்தமாக இருக்கிறது. அவர் இப்படி எழுதுகிறார்.

It was the women, then, who could slip back—during the daytime hours, and always allowing for the stunning responsibility that had been landed on them, in the matter of the children—into a kind of second adolescence. A lightening of spirits when the husbands departed. Dreamy rebellion, subversive get-togethers, laughing fits that were a throwback to high school, mushrooming between the walls that the husband was paying for, in the hours when he wasn’t there.

ஓரு முறை துக்கம் விசாரிப்பதற்காகக் கணவன் பியர், மனைவி மெரியல் இருவரும் விசைப்படகில் ஏறி அருகில் இருக்கும் தீவிற்குச் செல்கிறார்கள். இறந்து போனது பியரின் நண்பன் ஜோனா.பன்னிரண்டு வயதிலிருந்து பழக்கம். பியருக்கு இளங்கலை படிப்பு அமைந்தது. நண்பன் ஜோனாவிற்குப் பொறியியல் படிப்பு. கணவன்  பியர் பள்ளியில் ஆசிரியர் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். நண்பன் ஜோனாவோ எந்த வேலையிலும் நிலையாக இருக்கவில்லை. எந்தப் பெண்ணோடும் நீடித்த உறவு இல்லை. யாரையும் மணக்கவும் இல்லை. மாறாக இவர்கள் திருமணம் குழந்தைகள் என்று செட்டில் ஆகி விட்டார்கள். இறந்து போனவன் இவர்கள் வீட்டிற்கு சில முறை வந்தது உண்டு. கணவனைப் பள்ளியில் அழைக்கும் பட்டப் பெயர் வைத்து ஜோனா கூப்பிடுவது இவளுக்குப் பிடிப்பது இல்லை. சளசளவென்ற அவனது பேச்சும் தான். இது குறித்து இப்போது குற்ற உணர்வு அடைகிறாள். இறப்பை ஒட்டி அந்தத் தீவுத் தேவாலயத்தில் பிரார்த்தனைக் கூட்டம் நடக்கிறது. அதில் பாதிரியார் பேசுகிறார்.  இறந்து போன ஜோனாவின் வாழ்க்கையை கருவில் வாழும் குழந்தையோடு ஒப்பிட்டுப் பேசுகிறார். அலீஸ் மன்றோ அதை இவ்வாறு எழுதியிருக்கிறார்.

The baby, he said, knows nothing of any other existence and inhabits its warm, dark, watery cave with not an inkling of the great, bright world it will soon be thrust into. And we on earth have an inkling, but are really quite unable to imagine the light that we will enter, after we have survived the travail of death. If the baby could somehow be informed of what would happen to it in the near future, would it not be incredulous as well as afraid? And so are we, most of the time, but we should not be, for we have been given assurance. Even so, our blind brains cannot imagine, cannot conceive of, what we will pass into. The baby is lapped in its ignorance, in the faith of its dumb, helpless being. And we who are not entirely ignorant or entirely knowing must take care to wrap ourselves in our faith.

பிரார்த்தனை முடிந்தபின் விருந்து நடக்கிறது. ஜோனாவின் நண்பனான ஒரு டாக்டர் அறிமுகமாகிறார். பியர் உடனே திரும்ப வேண்டியிருக்கிறது. மெரியல் பக்கத்து ஊரில் இருக்கும் முதிய பெண்மணியைப் பார்க்கப் போக வேண்டும்.அந்த முதியவள் அம்மாவின் ரொம்ப நாள் சிநேகிதி. ஜோனாவின் டாக்டர் நண்பர் மெரியலைத் தனது காரில் அழைத்துச் செல்ல சம்மதிக்கிறார். முதிய பெண்மணியை மெரியல் சந்திக்கும் போது அவரும் கூட இருக்கிறார். சாதாரணமாக அவரிடமிருந்து விடை பெற்றுக் கொண்டு மெரியல் பஸ் பிடித்து படகுத் துறைக்குத் திரும்பி இருக்க வேண்டும். ஆனால் அப்படிச் செய்ய முடியாமல் எது தடுத்தது?  ஒரு பூங்காவிற்கு ஏன் அவர்கள் போக வேண்டும்? அவர்களுக்கிடையே என்ன நிகழ்ந்தது? எதையும் அலீஸ் மன்றோ நமக்குச் சொல்வது இல்லை. பூடகமாக விட்டு விடுகிறார்.  நாம் ஒருவாறு புரிந்து கொள்கிறோம்.  சிறு பொழுதில் அவர்களுக்கு இடையே ஒரு நெருக்கம் கூடி வந்திருப்பதை. விசைப்படகுத் துறையில் டாக்டர் அவளைக் கொண்டு விட்டுவிட்டு விடைபெறுகிறார். இரண்டு விஷயங்கள் அவளுக்கு உறுதியாகத் தோன்றியது. பியருடையதான அவளது மண வாழ்க்கை தொடரும். இனி ஒருபொழுதும் அந்த டாக்டரை அவள் மீண்டும் சந்திக்கப் போவதில்லை.

வருடங்கள் ஓடுகின்றன. மெரியலின் கணவன் பியர் நோய்வாய்ப்படுகிறான். மெரியல் அவனுக்கு துர்கனேவின் Fathers and Sons கதையைப் படித்துச் சொல்கிறாள். அதில் வரும் ஒரு பகுதியை இருவரும் விவாதிக்கிறார்கள். அது பஸாரோவ்  அன்னாவிடம் ஆவேசத்துடன் தனது காதலை வெளிப்படுத்தும் கட்டம். பிறகு ஏதோ நினைத்துக் கொண்டவனாய் ஜோனாவின் மரணத்தின் போது சந்தித்த டாக்டரைப் பற்றி கேட்கிறான், டாக்டரோடு அவள் காரில் பயணித்ததைப் பற்றியும் கேட்கிறான். இத்தனை வருடம் கழித்து. மெரியல் இதை சாதாரணமாக எதிர்கொள்கிறாள்.  இது நடந்த சில நாட்களில் பியர் இறந்து விடுகிறான்.

முன்னதாக டாக்டர் ஹெலிகாப்டர் விபத்தில் இறந்து போனது தெரிய வருகிறது. மெரியலுக்கு டாக்டரோடு கழித்த நாள் நினைவிற்கு வருகிறது. ஒரு தேர்ந்த திரைப்பட எடிட்டரைப் போல கதையை முன்னும் பின்னுமாக வெட்டிச் சுவைபடச் சொல்கிறார் அலீஸ் மன்றோ.

மெரியலின் வாழ்வில் மின்னல் வெட்டி மறைந்தது போல் தான் டாக்டரோடு இருந்த தினம்.

இயல்புக்கு மாறாக அவள் அதிகம் பேசிய தினம் அது. டாக்டர் மிகக் குறைவாகவே அன்று பேசினார். அன்று அவள் கொண்ட ஆர்வம் மற்றும் பரபரப்பு இன்று நினைத்தாலும் வியப்பாக இருக்கிறது. ஏதோ ஒருவிதமாக அது தேவைப்பட்டிருக்கிறது.

அலீஸ் மன்றோவின் Runaway என்ற கதைத் தொகுப்பை வாங்கியிருக்கிறேன். படிக்க வேண்டும்.