இன்மையின் இரவு

Tonight I can write the saddest lines.

Write for example, "The night is shattered

And the blue stars shiver in the distance
The night wind revolves in the sky and sings.

Tonight I can write the saddest lines.
I loved her, and sometimes she loved me too.

Through nights like this one I held her in my arms
I kissed her again and again under the endless sky.

She loved me sometimes, and I loved her too.
How could one not have loved her great still eyes.

Tonight I can write the saddest lines.
To think that I do not have her. To feel that I have lost her.

To hear the immense night, still more immense without her.
And the verse falls to the soul like dew to the pasture.

What does it matter that my love could not keep her.
The night is shattered and she is not with me.

This is all. In the distance someone is singing. In the distance.
My soul is not satisfied that it has lost her.

My sight searches for her as though to go to her.
My heart looks for her, and she is not with me.

The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.

I no longer love her, that's certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.

Another's. She will be another's. Like my kisses before.
Her voide. Her bright body. Her inifinite eyes.

I no longer love her, that's certain, but maybe I love her.
Love is so short, forgetting is so long.

Because through nights like this one I held her in my arms
my soul is not satisfied that it has lost her.

Though this be the last pain that she makes me suffer
and these the last verses that I write for her.

Pablo Neruda

இன்று  இரவு துயரம் மிகுந்த வரியை நான் எழுதக் கூடும்

சான்றாக இப்படி, 

“இரவு நொறுங்கிப் போனது, மேலும் நீல நட்சத்திரங்கள் தொலை தூரத்தில் நடுங்குகின்றன” 

இரவுக் காற்று வானில் சுழன்றபடி பாடுகிறது

இன்று இரவு நான் மிகுந்த துயரமான

வரிகளை எழுதக் கூடும்

நான் அவளை நேசித்தேன்.

சில பொழுது அவளும் என்னை

இது போன்ற இரவுகளில் நான் அவளைக் கைகளில் ஏந்தி இருக்கிறேன்

முடிவற்ற ஆகாயத்தின் கீழே மீண்டும் மீண்டும் அவளை முத்தமிட்டிருக்கிறேன் 

சில பொழுது அவள் என்னை விரும்பினாள்

நானும் கூட அவளை..

அவளுடைய பெரிய, அமைதியான கண்களை யார்தான் நேசிக்காமல் இருக்க முடியும்?

இன்று இரவு நான் மிகுந்த துயரமான வரிகளை எழுதக் கூடும்

அவள் என்னுடன் இல்லை என்பதை நினைத்து

நான் அவளை இழந்து விட்டேன் என்பதை உணர்ந்து

பெருகி வரும் இந்த இரவைக் கேட்பதற்கு

அவளது இன்மையால் இன்னமும பெருகும் இந்த இரவை….

பனித் துளி நிலத்தில் விழுவது போல்

பாடல் உயிரின் மீது விழுகின்றது 

எனது காதல் அவளை எனக்காக்க வில்லை

என்பது ஒரு விஷயமா என்ன?

இரவு நொறுங்கிப் போனது

அவளும் என்னோடு இல்லை

இவ்வளவு தான்

தொலைவில் யாரோ பாடுகிறார்கள்

தொலைவில்….

எனது உயிருக்கு நிறைவில்லை,அவளை இழந்து விட்டேன் என்பதில்

எனது பார்வை அவளைத் தேடுகிறது

ஏதோ அவளிடம் போக வேண்டும் என்பது போல

எனது இதயம் அவளைத் தேடுகிறது, அவள் என்னோடு இல்லை என்ற போதும்

அதே இரவு மரங்களில் வெண்மை சேர்க்கிறது

நாங்கள் அப்பொழுது முன்பிருந்தவர்களாக இல்லை

இனியும்  நான் அவளை நேசிக்கவில்லை என்பது உறுதி,  ஆனால் அவளை எப்படி எல்லாம் நேசித்தேன்

எனது குரல் காற்றைத் தேடுகிறது

அவள் காதில் ஒலியாகத் தொடும் காற்றை

இன்னொருவனுடையவள்

அவள் இனி இன்னொருவனுடையவள்

என்னுடைய முந்தைய முத்தங்கள் போல.

அவளுடைய வாசம்

அவளுடைய ஒளி பொருந்திய உடல்

அவளுடைய முடிவில்லாத கண்கள் 

இன்னமும் நான் அவளை நேசிக்கவில்லை

இல்லை..அவளை நேசிக்கிறேனோ என்னவோ?

காதல் என்பது சில நாள்

மறத்தல் என்பது பல நாள்

இது போன்ற இரவுகளில் அவள் என் கைகளில் இருந்ததனால்

எனது உயிர் அவளை இழந்து போனதில் நிறைவுறவில்லை

இது அவள் நான் துடிதுடிப்பதற்கெனத் தந்த கடைசி வலியாக இருக்கலாம் 

ஆனாலும் இவையே நான் அவளுக்காக எழுதும் கடைசிக் கவிதைகள்

தமிழில்

தி சந்தானம்