மழையோடு நடந்து

 A walk in the spring rain என்ற திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன். அது தற்செயலாக நடந்தது. தலைப்பிலே ஒரு கவிதை இருப்பது போல தோன்றியது. ஐம்பத்து நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வந்த படம் அது. 

இந்தப் படம் பார்க்கும் வரை இன்கிரிட் பெர்க்மன் என்ற பெண்மணியைப் பற்றித் தெரியாது. A walk in the spring rain 1970ம் ஆண்டு வந்திருக்கிறது. இன்கிட் பெர்மன் இந்தப் படத்தில் தோன்றும் போது ஐம்பது வயதைக் கடந்து விட்டிருந்தார். திரைக்கதை என்னவென்றால் பெர்க்மனின் கணவர் ஒரு புத்தகம் எழுதுகிறார். அதற்கான தனிமை வேண்டி நாட்டுப்புறப் பகுதிக்கு வருகிறார்கள். வளர்ந்த மகளை ஊரில் விட்டு விட்டு. பெர்க்மன் கணவர் புத்தகம் எழுத உதவிகள் செய்கிறார். அன்டனி க்வின் அவர்கள் தங்குவதற்கு ஏற்ற வசதிகள் செய்து தருகிறார். பெர்க்மன் இவருடைய எளிய கிராமியப் பண்புகளால் கவரப்படுகிறார். இயற்கையோடு இயைந்து இருக்கிறது அந்த மனிதனின் வாழ்வு. அவனால் சின்னச் சின்னச் சந்தோஷங்கள் வாய்க்கிறது. உள்ளங்கைகளில் அணில் குஞ்சின் குறுகுறுப்பை உணர்வது போல. அழகழகாய் ஆட்டுக் குட்டிகளை கைகளில் ஏந்துவதைப் போல. அந்த நல்ல பெண்மணி இந்த மனிதனிடம் பழகுவதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார். பழக்கம் வளர்ந்து இருவருக்கும் இடையில் அன்பு மலர்கிறது.

கதையில் சில திருப்பங்கள் ஏற்படுகிறது. சினிமாவுக்கே உண்டானவை. இறுதியில் இன்கிரிட் பெர்க்மன் கணவனோடு ஊருக்குத் திரும்பி விடுகிறார். அன்டனி க்வின் வழியனுப்பி வைக்கிறார்.

முதலாக இன்கிரிட் பெர்க்மனின் தோற்றம். ஆர்வம் ததும்பும் விழிகள். முகமெல்லாம் பரவும் புன்னகை. அந்த நாசி நுனி. 

தி.ஜானகிராமன் எழுதிய கதை அன்பே ஆரமுதே. இது கல்கி பத்திரிக்கையில் தொடராக வந்திருக்கிறது. இதைச் சேகரித்து அழகாக பைண்டு செய்து கிராமத்து வீட்டில் வைத்திருப்பார்கள். அறியாக் காலத்தில் அந்தக் கதையைப் படித்திருக்கிறேன். . பின்னால் சில வருடங்களுக்கு முன் இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்தேன். காலச்சுவடு வெளியீடு.அதில் ருக்மிணி என்று ஒரு கதாபாத்திரம். இந்தப் பெண்மணியைப் பற்றி தி. ஜானகிராமன் இவ்வாறு எழுதியிருப்பார்.

ஒரு காலத்தில் உருண்டிருந்த அந்த முகம் கன்னச் சதைகள் குறைந்து நீண்டு விட்டது போல ஒரு தோற்றம். அந்தத் தேய்வு முகத்தின் அழகைச் செதுக்கியும் குழித்தும் இன்னும் அழகு படுத்தியிருந்தது. சற்றுத் தூக்கினாற் போன்ற நாசிநுனி. பக்கவாட்டில் பார்க்கும் போது கத்தியால் வழித்து விட்டாற் போல் வளைவு சரிவின்றி நறுக்கென்று தெரிந்தது. அவள் முகத்துக்கு அழகு கொடுத்ததே அதுதான்.அந்த நறுக்கின அமைப்பு….

தி ஜானகிராமன் சொல்லும் கத்தியால் வழித்து விட்டாற் போல என்ற சொற்பிரயோகம் இன்கிரிட் பெர்க்மனின் நாசி நுனியை வர்ணிப்பது போலவே இருக்கிறது.

நீரோடை போலவே என் பெண்மை என்று ஒரு பாட்டு வரி உண்டு. இவரைப் பார்க்கும் போது அதன் பொருள் புரிந்தது. மேலதிகமாக திரைப்படத்தில் ஒரு கட்டத்தில் அன்டனி க்வின் இப்படிச் சொல்வார். There is lot of woman left in you.

ஆமாம் அந்தப் பெண்மை ஒரு பெரிய உண்மை.

ஒரு காட்சியில் இன்கிரிட் பெர்கமனை அன்டனி க்வின் முத்தமிடுவார். அழகான ஒளியமைப்போடு அந்தக் காட்சி அமைந்திருக்கும். அன்டனி க்வின் திறமையான நடிகர் தான். The Guns of Navarone படத்தில் ஒரு சின்னக் காட்சியில் பிரமாதப் படுத்தியிருப்பார். மேலும் Umar Mukthar திரைப்படத்தில் சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருப்பார் தான். ஆன போதிலும் இந்தத் திரைப்படத்தில் இன்கிரிட் பெர்க்மனை அன்டனி க்வின் முத்தமிட்டதில் எனக்குச் சம்மதமில்லை. நம்மைக் கேட்டா இதெல்லாம் நடக்கும். அதே நேரத்தில் கிரிகிரி பெக்கோடு இன்கிரிட் பெர்க்மன் நடித்த இது போன்ற காட்சிகள் உறுத்தலாக இல்லை. இளமையும் ஆனந்தமும் ததும்பி வழிகின்றன அந்தக் காட்சிகளில்.

இன்கிரிட் பெர்க்மனின் ஆரம்ப காலப் படங்களில் ஒன்று Casablanca. நாற்பதுகளில் வந்திருக்கிறது. அதில் ஒரு காட்சி மனதை மிகவும் கவர்ந்தது. பியானோவில் ஒரு குறிப்பிட்ட பாடலை வாசித்துக் காட்டும்படி கெஞ்சலோடு கேட்கிறார்.

காட்சியைப் பாருங்களேன்

As time goes by என்ற அந்தப் பாடல் வரிகள் இவ்வாறு

You must remember this A kiss is just a kiss, a sigh is just a sigh.
The fundamental things apply As time goes by.
And when two lovers woo They still say, "
I love you." On that you can rely No matter what the future brings As time goes by.
Moonlight and love songs Never out of date.
Hearts full of passion Jealousy and hate.
Woman needs man And man must have his mate That no one can deny.
It's still the same old story A fight for love and glory A case of do or die.
The world will always welcome lovers As time goes by.
Oh yes, the world will always welcome lovers As time goes by.

பாடல் வரிகளும் காட்சியும் மனதைத் தொடுகிறது அல்லவா?