என்னை மறந்து விட்டாயே

 சில குரல்கள் தொடர்ந்தபடியே இருக்கின்றன. வாழ்க்கை முழுதும். குரல்கள் நம்மோடு உறவாடுகின்றன. பாசத்தைச் சொன்ன குரல்கள். பிரியத்தில் நெகிழ்ந்த குரல்கள். பிரியும் போது நடுங்கிய குரல்கள். அறிவறியாப் பருவத்தில் ஆழத்தில் தங்கிவிட்ட அம்மாவின் தாலாட்டுக் குரல்.   இசையாய் ஒலித்து நம்மை எங்கெங்கோ கூட்டிச் சென்ற குரல்கள்.

உணர்வுகளை மீட்டி உள்ளத்தை உருக்கிய குரல்கள். 

அவற்றில் ஒரு தனிப்பட்ட குரல் லதாவுடையது. ஆளரவமற்ற ரயில்நிலையத்தில் பனி விழும் பின்னிரவில் தனித்து ஒலிக்கும் பறவையின் குரல் போன்றது அவர் குரல். அந்தக் குரல் ஒலித்தால் மட்டுமே போதுமானதாயிருந்தது. இசையின் எல்லாப் பரிமாணங்களும் எல்லா சாத்தியங்களும் இயல்பாகக் கூடி வந்தது. மூன்றரை நிமிடங்களே ஒலிக்கும் பாடல்களில் பெரிய இசை அனுபவம் நாடி வரும் போது மொழி ஒரு தடையாக இருந்ததில்லை.

சிறு வயதில் பள்ளியின் இறுதி மணி ஓலித்து வீட்டுக்கு அவரவர் கிளம்பும் போது

இந்த அடியை மறக்காதே என்று ஓருவர் ஒருவரை அடித்து விட்டு விடை பெறுவோம்

மறந்து விடக் கூடாது என்ற பயம். இந்த பயம் வாழ்க்கை பூராவும் தொடர்ந்தபடியே இருக்கிறது.

இந்தப் பாடல் இப்படித் துவங்குகிறது.

என்னை மறந்து விட்டாயே.

எங்கேயோ தீபம் எரிகின்றது. எங்கேயோ இதயம்

உனக்கும் எனக்கும் இடையில் என்ன ஒரு பந்தம்

மரணம் என்ன செய்யும் உன்னதக் கலைஞர்களை?

தி சந்தானம்