சைக்கிள் திருடர்கள்

 சைக்கிள் என்று ஒரு வாகனம் வெகுவாகப் புழக்கத்தில் இருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. பலருக்கு அது உற்ற துணைவன். தொழிலாளிகளின் வாகனம். ஆலைச் சங்கொலி ஒலித்து முடிந்ததும் அணி அணியாக சைக்கிள்கள் வருவது என் கண்கள் நிறைந்த சிறு வயதுக் காட்சி. அப்படி ஒரு வாகனம் எனக்குச் சொந்தமாக இருபத்தைந்து வயது முடிய வேண்டியிருந்தது. அதில் வியப்பு இல்லை. ஆனால் அதை வசப்படுத்த எனக்கு அத்தனை ஆண்டு பிடித்தது. சைக்கிள் பழகும் முயற்சி வெவ்வேறு வயதில் தோல்வியிலேயே முடிந்தது. முதன் முதலில் ஒரு கோடை விடுமுறையில் ராமநாதபுரத்தில் பழக முயன்றேன். ஊரணிக் கரையில் சுவரோடு சுவராக வாலும் உயர்த்திய கையும்  வாயுமாக இருந்த ஆஞ்சனேயர் மேலேயே மோதி சைக்கிளோடு கீழே விழுந்தேன். பிரேக் என்ற ஒன்று இருப்பதையே அறியவில்லை.  அடுத்த கோடையில் அரை மணிக் கூறுக்கு வாடகை  சைக்கிள் எடுத்தும் எனக்குப் பத்து நிமிடமே ஓட்டக் கிடைத்தது. ஓட்டுவது  என்பது இருபுறமும் நண்பர்கள் சைக்கிளைத் தாங்கிப் பிடித்திருக்க பெடலை மட்டும்  நாம் சுற்றுவது.  திடீரென்று இருபுறமும் தாங்கிப் பிடிப்பவர்கள் இல்லை என்ற உணர்வு வரும். காற்றில் மிதப்பது போல இருக்கும். இப்போது பிரேக்கின் உபயோகம் தெரியும். அதனால் விழாமல் தப்பிக்க முடிந்தது. தொடர்ந்து பயிற்சி செய்ய சொந்தமாக வீட்டில் சைக்கிள் இல்லை. எனவே அரைகுறையான பழக்கம் தான் வாய்த்தது.  பின்னிட்டு வேலைக்குச் சேர்ந்த சில மாதங்களில் விவசாயிகள் போராடினார்கள். பஸ் ஓடவில்லை. நாங்கள் தங்கியிருந்த பாளையத்தில் (பாளையம் என்றால் உத்தம பாளையம்) இருந்து கோம்பைக்குச் செல்ல வேண்டும். எல்லா அலுவலக நண்பர்களும் வாடகைக்கு சைக்கிள் எடுத்தார்கள். நானும் துணிந்து எடுத்து ஓட்டினேன். சாதாரணமாக பஸ்ஸில் சன்னல் வழியே மலைகளையும் மரங்களையும் ரசித்தபடி சுகமான பதினைந்து நிமிடப் பயணமாக இருக்கும்.  அன்று சாலை மேடு பள்ளங்களில் ஏறி இறங்கி வியர்த்து விறுவிறுத்துப் போயிற்று. பள்ளச் சரிவில் இறங்கும் போது பெடலில் இருந்து கால்கள் நழுவிப் போனது. ஒருவாறு சமாளித்தேன்.  நாலைந்து வருடம் கழித்து முதலில் வாங்கியது பழைய சைக்கிள். அதை ஓட்ட ஓட்ட பழகிவிட்டது.  எங்கும் சென்று வருவது சுலபமாகி விட்டது.  ஒரு சுதந்திரம் வந்து வாய்த்தது. ஏழு வருடங்கள் என்னோடு இருந்தது. கால மாற்றத்தில் கை நழுவிப் போனது.

Bicycle thieves ( சைக்கிள் திருடர்கள்) என்று ஒரு திரைப்படம். இத்தாலியத் திரைப்படம். 1948ம் வருடம் வெளிவந்தது. இணையத்தில் முடிவற்ற தேடல்களில் இயல்பாக வந்து சேர்ந்தது. யதார்த்தமான படம். இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கை. குண்டு வீச்சில் பொடியான கட்டிடங்கள். வாழ்விடங்கள் உருவாகிக் கொண்டு இருக்கின்றன. சரிந்து போன பொருளாதாரம். வேலையின்மை. கசந்து போன வாழ்க்கைச் சூழல். ரிச்சி வேலைக்குப் பதிவு செய்து பல நாட்களாகக் காத்திருக்கிறான். அன்றைய தினம் அவன் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிடுகிறார்கள். அவனோ சற்றுத் தொலைவில் இருக்கிறான். நண்பன் ஒருவன் மூச்சிரைக்க ஓடி வந்து அவனை அழைக்கிறான். ரிச்சிக்கு வேலை கிடைக்கிறது. போஸ்டர் ஒட்டும் வேலை. ஓரே நிபந்தனை. மறுநாள் காலை 6.45 மணிக்கு சைக்கிளோடு சென்று வேலையை ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும். ரிச்சியிடம் சைக்கிள் இருக்கிறது. ஆனால் இப்போது இல்லை. அதை அடமானம் வைக்க வேண்டியதாயிற்று. இரண்டு மூன்று நாள் கழித்து வேலையில் சேரலாமா என்று கேட்டுப் பார்க்கிறான். இல்லை. நாளை காலை 6.45 சைக்கிளோடு வந்தால் தான் வேலை. ரிச்சியின் மனைவி மரியா. அவள் தெருக்குழாயில் தண்ணீர் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். மரியாவிடம்

இருந்து தண்ணீர் வாளியை வாங்கிக் கொண்ட ரிச்சி புலம்புகிறான். வேலை கிடைத்தது. ஆனால் சைக்கிள் இல்லை. அது இல்லை என்றால் வேலை இல்லை. பார் என்னுடைய அதிர்ஷ்டத்தை. மரியா நீ ஏன் சைக்கிளை அடகு வைத்தாய் என்கிறாள். மென்மையான பகுதியில் விழுந்த அடி. இயலாமையின் மேல் விழுந்த அடி. வலியினால் சீண்டப்பட்டு மன வருத்தம் கொள்கிறான். மரியா தீர்வை நோக்கி நகருகிறாள்.  பெண்கள் அப்படித் தானே? படுக்கை விரிப்புகளைத் துவைத்து பதிது போலச் செய்து விற்கிறாள். 7500. லிரா கிடைக்கிறது. ரிச்சி சைக்கிளை மீட்கிறான். பெருமையோடு சைக்கிளை வீட்டுச் சுவரில் மாட்டுகிறான். மறுநாள். 

வேலைக்கான பெர்மிட்டை சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரியிடம் காண்பிக்கிறான். வாங்கிப் பார்த்து விட்டு ஸ்டோர் ருமுக்குப் போகச் சொல்கிறார். போஸ்டர் ஒட்டுவதற்குத் தேவையான பொருட்கள் தரப்படுகின்றன.

நாளையில்  இருந்து வேலைக்கு வரலாம். 

கீழே காத்திருக்கும் மனைவியிடம் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொள்கிறான். சைக்கிளின் முன்புறம் அவளை ஏற்றிக் கொண்டு வீடு நோக்கிச் செல்கிறான். 

மறுநாள் காலை. உற்சாகமாக வேலைக்குக் கிளம்புகிறான். ஆணியில் மாட்டியிருக்கும் சைக்கிளை எடுத்து பத்து வயது மகன் புரூனோ  துணியால் துடைக்கிறான். ரிச்சி தொய்ந்து போன தொப்பியை தைத்து சரி செய்யச் சொல்கிறான். மரியா மகிழ்ச்சியுடன் சரி செய்கிறாள். சரி செய்யப்பட்ட தொப்பி மிடுக்காக அவன் தலையில் அமர்கிறது மகனை சைக்கிளில் ஏற்றிக் கொண்டு அவன் வேலை செய்யும் பெட்ரோல் பங்கில் விடுகிறான். மாலை ஏழு மணிக்கு வந்து அழைத்துச் செல்வதாகச் சொல்கிறான். அந்தக் காலை நம்பிக்கை ஊட்டுவதாக இருந்தது. சக ஊழியன் போஸ்டர் எப்படி ஒட்டுவது என்று செய்து காண்பிக்கிறான். பின்பு வேறு திசையில் சென்று விடுகிறான். ஏணி பசை போஸ்டர் சகிதம் ரிச்சி இன்னொரு பக்கம் செல்கிறான். ஓரிடத்தில்  சைக்கிளை நிறுத்தி  ஏணியில் ஏறி மெல்ல போஸ்டர் ஒட்ட ஆரம்பிக்கிறான். வேலையில் கவனமாக இருந்தவன் திரும்பிப் பார்க்க பார்க்க ஓருவன் சைக்கிளைத் திருடிக் கொண்டு ஓடுகிறான். கையில் இருந்த பிரஷ்ஷை போட்டு விட்டு ரிச்சி சைக்கிள் பின்னால் ஓடுகிறான். திருடன் கன வேகமாக சைக்கிளை செலுத்தி கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்து விடுகிறான்.  ரிச்சி அருகில் வந்த வாகனத்தை நிறுத்தி திருடிச் போனவன் சென்ற திசையில் விரைகிறான். சைக்கிளோடு எங்கு மறைந்து போனானோ?  கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. மிகுந்த மன வேதனையோடு போஸ்டர் ஒட்டிய இடத்துக்கே திரும்ப வந்து ஏணியில் அமருகிறான். உதட்டுச் சாயம் பூசிய போஸ்டர் நங்கை இதழ் விரியச் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ரிச்சி போலீஸ் ஸ்டேஷன் சென்று புகார் அளிக்கிறான். மேலும் தன் நண்பன் ஒருவன் உதவியை நாடுகிறான். அவன் சொல்கிறான். இம்மாதிரி திருடப்படும் சைக்கிளை பார்ட் பார்ட் ஆக பிரித்து விற்று விடுவார்கள். நாளை காலை பஜாரில் சென்று தேடுவோம் என்று சொல்கிறான். மறுநாள் ரிச்சி சிறுவன் புரூனோ வேறு சில நண்பர்கள் தேடுதல் வேட்டையில் இறங்குகிறார்கள். சைக்கிள் பிரேம் தனியாக பெல் தனியாக டயர் தனியாக என்று தேடிப் பார்க்கிறார்கள். கண்டு பிடிக்க முயலவில்லை.  நண்பனும் மற்றவரும் விடை பெறுகிறார்கள். ரிச்சியும் புரூனோவும் மனச் சோர்வோடு நடந்து போகிறார்கள். மழைக்கு ஓரிடத்தில் ஒதுங்குகிறார்கள். மழை நிற்க நிற்க சைக்கிளில் வந்த நபர் ஒரு கிழவனோடு பேசுவதைப் பார்க்கிறான் ரிச்சி.  சட்டென அவன் தான் சைக்கிளைத் திருடியவன் என்று உணர்கிறான். துரத்திப் பிடிப்பதற்குள் ஓடி விடுகிறான். கிழவனிடம் அவனைப் பற்றி விசாரிக்கிறான். கிழவன் எதுவும் சொல்ல மறுக்கிறான். மிகுந்த முயற்சிக்குப் பிறகு சைக்கிளில் வந்தவனின் விலாசம் கிடைக்கிறது. ரிச்சி அவனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து உலுக்குகிறான். அவனோ நான் சைக்கிளைத் திருடவில்லை என்று சாதிக்கிறான்.  கூட்டம் கூடுகிறது. எல்லோரும் அந்த இளைஞன் பக்கமே பேசுகிறார்கள். இதற்கிடையில் சிறுவன் புரூனோ போலீஸை அழைத்து வருகிறான். வீட்டின் உள்ளே சென்று சோதனை செய்து பார்த்தால்  சைக்கிள இல்லை. சைக்கிளைத் திருடியவன் அவன் தான்

ரிச்சிக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. சாட்சியம் இல்லை. மோலீஸ்காரனும் உதவ முடிய வில்லை. நொந்து போன நிலையில் ரிச்சியும் புரூனோவும் நடந்து போகிறார்கள். ஓரு சாலைச் சந்திப்பு. எதிரே விளையாட்டு அரங்கம். உதைபந்து விளையாட்டு.  ரசிகர்கள் ஆரவாரம் கேட்கிறது. அரங்கத்துக்கு வெளியே ஒன்றாய் பலவாய் சைக்கிள்கள். சாலையின் மறுபுறம் ஓரு கட்டடச் சுவரின் மேல் சாற்றிய நிலையில் ஓரு சைக்கிள்.

ரிச்சி அதைப் பார்க்கிறான். பின்பு மகனிடம் சில்லறையைக் கொடுக்கிறான். டிராம் வண்டியைப் பிடித்து அடுத்த நிறுத்தத்தில் நிற்குமாறு கூறுகிறான்.

அடுத்து நடப்பதைக் காணொளியில் பாருங்கள்.

இந்தக் காட்சியில் தந்தை மகனாக நடித்தவர்கள் நடிப்பைப் பாருங்கள். யாரும் தொழில் முறை நடிகர்கள் அல்ல. நடிப்பில் எத்தனை யதார்த்தம். திரைப்படத்தின் கடைசிக் காட்சி மனதை விட்டு அகலவே இல்லை.