மிலன் நகரில் ஒரு அற்புதம்

 

ஒரு சின்னப் பொந்து போதும்

தங்கிட  அங்கேயே உறங்கி விழ

ஒரு சின்னத் துண்டு நிலம் போதும்

வாழ்ந்திட அங்கேயே மடிந்து விட

ஓரு ஜதை காலணி காலுறைகள் 

மென்றிட  ஓர் துண்டு ரொட்டி 

இதுவே நாங்கள் வேண்டுவது

நாளைய தினத்தை நம்புதற்கு 

மிலன் நகரில் ஓர் அற்புதம்  (Miracle in Milan) என்று ஓரு இத்தாலியத் திரைப்படம். இதில் மேலே சொன்ன பாடல் வரும்.  Bicycle Thieves என்ற படத்தை இயக்கிய விட்டோரியா டி சிகா தான் இந்தப் படத்தின் இயக்கம். ரியலிஸம் தான் விட்டோரியா வின் முத்திரை என்றாலும் இந்தப் படத்தில் கொஞ்சம் ஃபான்டஸியும் கலந்திருப்பது ஒரு மாறுபட்ட திரை அனுபவத்தைத் தருகிறது.  லோலட்டா முதிய பெண்மணி. தனியே வசித்து வருகிறாள். ஒரு நாள் தான் பயிரிட்டிருந்த முட்டைக்கோஸ் செடிகளுக்கு நடுவே ஒரு குழந்தையைப் பார்க்கிறாள். எடுத்து வளர்க்கிறாள். அவன் வளர்ந்து பையன் ஆகிறான். அவனுக்கு வாய்ப்பாடு சொல்லித் தருகிறாள். ஒருநாள் இறந்து போகிறாள். பையன் அனாதை இல்லத்தில் வளர்கிறான். வாலிபனாக வெளியே வருகிறான். அவன் பெயர் டோடோ. சிரித்த முகமும் உதவி செய்யும் குணம் உடையவனாகவும் இருக்கிறான். எனவே அவனை அசடன் என்று சொல்லலாம். புனிதன் என்றும் சொல்லலாம். எவ்வாறோ ஊருக்கு வெளியே வந்து சேருகிறான். வறுமையே பரிசாகப் பெற்றவர்களோடு கலந்து விடுகிறான். உடைந்து போன தகரங்கள் மற்றும் மரச் சாமான்களைக் கொண்டு வாழ்விடம் என்ற வடிவம் கொண்ட பொந்துகள். அவை பெரும் பனிப் பொழிவைத் தாங்கி விடுமா என்ன?  பனிப் புயல் வரும் போது கூரையாக இருக்கும் தகரங்கள் எல்லாம் பறந்து போய் விடும். மீண்டும் உடமைகளையும்  சிதறிய வாழ்க்கையையும் சேகரித்துக் கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தார்கள். அந்த மகிழ்ச்சிக்கு எப்போதும் சிரிப்பவனும் எப்போதும் உதவி செய்பவனும் ஆன டோடோ துணை நிற்கிறான்.. தொடர்ந்து பனி பெய்யும். சில பொழுது சிறு கீற்றாய் சூரிய ஒளி தோன்றும். அந்த வெம்மையைத் தேடி ஓடி இடம் பிடிக்க எல்லோரும் போட்டி போடுவார்கள்.

அவர்கள் வாழ்கின்ற இடத்துக்கு மிக அருகே ரயில் பாதை இருக்கிறது

ஒரு முறை அங்கு வாழும் ஒருவன் ரயிலின் குறுக்கே பாய்ந்து தனது உயிரை மாய்த்துக் கொள்ள நினைக்கிறான். டோடோ விரைந்து சென்று அவனைக் காப்பாற்றுகிறான்.  அவனுடைய தற்கொலை முடிவுக்குக் காரணம் கேட்கிறான். வாழ்க்கை சலித்துப் போனதாகச் சொல்கிறான். டோடோ அதை மறுக்கிறான். வாழ்க்கை அற்புதமானது என்று சொல்கிறான். லா..லா..லா. என்று சொல்லிக் பார். சலிப்பு போய்விடும் என்கிறான். 

ஓருநாள் யாரோ தற்செயலாக ஒரு இடத்தில் தோண்டும் போது தண்ணீருக்குப் பதிலாக பெட்ரோல் நீருற்றுப் போல வருகிறது. உடனே ஒரு பெரும் முதலாளி கையில் சில காகிதங்களோடு வருகிறான். இந்த இடம் எனக்குச் சொந்தம். நீங்கள் எல்லோரும் காலி செய்ய வேண்டும் என்று சொல்கிறான்.  அது அப்படித்தானே நடக்கும்?  சனங்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி எதிர்க்கிறார்கள். உடனே அந்தப் பெரும் பணக்காரன் உங்களுக்கும் கையில் ஐந்து விரல்கள். எனக்கும் அப்படியே என்று சமாதானமாகப் பேசி விட்டு அகன்று விடுகிறான்.

ஆனால் ஓரிரு நாள் கழித்து இரவு நேரத்தில் படையுடன் வருகிறான். சனங்கள் மீண்டும் எதிர்க்கிறார்கள். அவர்கள் மீது கண்ணீர்ப் புகைக் குண்டுகளை வீசச் செய்கிறான். அனைவரும் கலைந்து ஓடுகிறார்கள். டோடோவும் ஓடுகிறான். ஓடிச் சென்று ஒரு உயரமான கம்பத்தின் மீது ஏறிப் பார்க்கிறான். அப்போது நிழலைப் போல அவனைக் கண்டெடுத்து வளர்த்த அன்னை வானத்திலிருந்து இறங்குகிறாள்.  ஒரு வெண்புறாவை அவனிடம் தருகிறாள். புறாவை நீ கைகளில் ஏந்திக் கொண்டு எதைக் கேட்டாலும் கிடைக்கும் என்கிறாள். நிலவை வேண்டினாலும் கிடைக்கும் என்கிறாள். 

முதல் வேலையாகப் புறாவைக் கையில் ஏந்தியபடி கண்ணீர்ப் புகை குண்டு வீசுபவர்களை விரட்டி விடுகிறான். அவர்கள் கலைந்து சென்று பதுங்கி இருக்கிறார்கள். காலை புலர்ந்த உடன் மீண்டும் தாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு.  குடியிருப்பு வாசிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விருப்பம்.

வரிசை வரிசையாக அவனிடம் வருகிறார்கள்.  விரும்பிய எல்லாவற்றையும் டோடோ நிறைவேற்றுகிறான்.  அந்தக் கூட்டத்தில் அவன் விரும்புகின்ற பெண் ஒருத்தி இருந்தாள். இவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவள் கூட்டத்தை விட்டு விலகி ஓடுகிறாள். எல்லோருடைய விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றினோம். இவளுக்கு ஒன்றும் செய்யவில்லை என்பதை உணர்ந்த டோடோ அவள் பின்னால் ஓடுகிறான். உனக்கு என்ன வேண்டும் கேள் என்கிறான். அவள் மிகுந்த கூச்சத்துடன் ஒரு ஜதை செருப்பை வேண்டுகிறாள். கிடைக்கிறது. ஏதாவது பெரிதினும் பெரிதாக கேள் என்று டோடோ அவளைத் தூண்டுகிறான். அவள் அதிகாலை சூரியனைக் கேட்கிறாள். உடனே வெள்ளி முளைக்கிறது. இதற்கிடையில் வானத்திலிருந்து இறங்கும் கந்தர்வர்கள் புறாவைக் கவர்ந்து சென்று விடுகிறார்கள். இந்த சந்தர்ப்பத்துக்காகவே காத்திருந்தது போல் பதுங்கியிருந்தவர்கள் இவர்கள் மீது தங்கள் வலிமையை உபயோகித்து  குடும்பம் குடும்பமாக வண்டியில் ஏற்றி குடியிருப்பைக் காலி செய்ய வைக்கிறார்கள். வண்டிகள் ஒவ்வொன்றாக குதிரைகள் இழுக்கக் கிளம்புகின்றன. டோடோவின் காதலி ஏதோ ஒரு புறாவைக் கொண்டு வந்து நகரும் வண்டியில் இருக்கும் டோடோவிடம் தருகிறாள்.  அவளுடன் ஒரு நிழல் உருவமாக அவனது வளர்ப்பு அன்னையும் வருவது போலத் தோன்றுகிறது. தன்னுள்ளே பெருகும் நம்பிக்கையுடன் அவன் வேண்டுகிறான். நாற்புறமும் வண்டி பிளந்து விழ எல்லோரும் தப்பி ஓடுகிறார்கள். மிலன் நகரில் முக்கியமான பகுதியில் இருக்கும் நூற்றாண்டுப் பழமையான தேவாலயக் கட்டிடத்திற்கு அருகில் வருகிறார்கள். துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் கையில் இருக்கும் நீண்ட துடப்பத்தைக் கவர்ந்து கொள்ளுமாறு டோடோ கூறுகிறான். அதை ஒரு வாகனம் போலப் பாவித்து அனைவரும் விண்ணின் மீது பறக்கிறார்கள். நகரின் உயரமான கட்டடங்கள் மீது உயர்ந்து அவர்களது வாகனம் செல்கிறது. மேகங்களில் மறைகிறது. அப்போது நாம் கட்டுரையின் துவக்கத்தில் குறிப்பிட்ட பாடலை அனைவரும் பாடுகிறார்கள்.

ஒரு சின்னப் பொந்து போதும்

தங்கிட  அங்கேயே உறங்கி விழ

ஒரு சின்னத் துண்டு நிலம் போதும்

வாழ்ந்திட அங்கேயே மடிந்து விட

ஓரு ஜதை காலணி காலுறைகள் 

மென்றிட  ஓர் துண்டு ரொட்டி 

இதுவே நாங்கள் வேண்டுவது

நாளைய தினத்தை நம்புதற்கு 

எளிய மக்களின் தேவைகள் மிகவும் சிறியவை. ஆனால் அவைகள் இங்கு நிறைவேறுவது  சாத்தியம் அல்லவோ என்று தோன்றுகிறது. 

ஏதாவது அற்புதம் நிகழ வேண்டியிருக்கிறது.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கை ஐரோப்பியர்களுக்குப் பெரும் சவாலாகவே இருந்திருக்கிறது. இதைத்தான் விட்டோரியா  1951ம் வருடம் வெளிவந்த மிலன் நகரில் ஒரு அற்புதம் 

என்ற திரைப்படத்தில் சொல்கிறார். மெய் போலவும் மெய் போன்ற பொய்யாகவும்.